what the netherlands teach me…


l’automne adagio
(je chant pour un papilon)

« En dépit de tout ce que je vais monter encore : Je vais prendre jusqu’à mon crayon, dont j’ai oublié dans mon grand découragement, et j’irai mon dessin. »
-Vincent Van Gogh

les sanglots longs
des violons
de l’automne
blessent mon coeur
d’une langueur
monotone
tout suffocant
et blême
quand sonne l’heure
je me souviens
des jours anciens
et je pleure ;
et je m’en vais
au vent mauvais
qui m’emporte
deçà, delà,
pareil
à la feuille morte

autumn adagio
(i sing for a butterfly)

“ In spite of everything I shall rise again: I will take up my pencil, which I have forsaken in my great discouragement, and I will go on with my drawing.”
-Vincent Van Gogh

sobbing long weeping
the violins
of autumn
tear my heart
shades of grey
melancholy
and suffocating languor
so pale
when sounds the hour
i recall myself
my ancient days
and i weep silver tears
and now i sail
on a black wind
that carries me
beyond that below
a solitary
dead leaf
mark emmanuel christopher valentine
(october, 25, 2011)

herfst autumn
“In weerwil van alles ik zal opstaan: Ik zal mijn potlood, die ik in mijn grote ontmoediging hebt verlaten, en ik met mijn tekening zal gaan duren.” -Vincent Van Gogh

snikken lang treurwilgen scheuren
de violen
van de herfst
mijn hart scheur
van grijs
melancholie
en verstikkende traagheid
zo bleek
wanneer geluiden het uur
ik herinner me
mijn oude dagen
en ik huilen zilver tranen
en nu ik varen
op een zwarte wind
die me voorbij
buiten dat onder
een eenzame
dood blad
mark emmanuel christopher valentine
(october, 25, 2011)

Advertisements
This entry was posted in Poetry. Bookmark the permalink.